Voor Daniëlle en Gerd is de workshop niet nieuw. Aan een tafel in een lichte ruimte wordt geschoven met stoffen en materialen. Een naaimachine hapert even. “Er is af en toe een probleem met deze, maar die werkt altijd,” zegt Reine, die samen met Isha vrijwilliger is, geruststellend.
“Het is de tweede keer dat we hier samenkomen,” vertelt Reine. “Na een zestal sessies zal het deken klaar zijn. We hebben eerst kennisgemaakt en verhalen gedeeld, zodat we weten wie iedereen is en wat er leeft.”
Verhalen in stof verweven
Die verhalen vormen de basis. Want verlies draag je niet alleen, je deelt het, stukje bij beetje. Op deze manier kan je wie er niet meer is nog eens vastpakken, wanneer je daar nood aan hebt. Je koestert zo heel wat mooie momenten.
De herinneringsdekens ontstaan uit kleding van een overleden partner. Niet om los te laten, maar om op een andere manier vast te houden. Aan tafel zit Danielle, met een blauw hemd in haar handen. Haar partner Ronny kreeg zo’n twee jaar geleden een beroerte. Enkele weken later werd een longontsteking hem te veel. Hij werd 56.
“Ik wist niet wat ik met Ronny’s kledingstukken moest doen. Wegdoen kon ik niet. Maar ze gewoon laten liggen… dat voelde ook niet goed. Dit droeg hij bijvoorbeeld toen ik hem leerde kennen. En met dit hemd staat hij op zijn rouwkaartje. Hij droeg eigenlijk altijd dezelfde soort hemden. Dat merk, dat was echt zijn ding. Daarom komt het logo mee op het deken.”
Het deken begint stilaan vorm te krijgen, met zachte fleece als basis.
‘In een warme, huiselijke setting groeien hemden, logo’s en stukken stof uit tot een tastbare herinnering.’Je voelt altijd de liefde
Vrijwilligster Isha begeleidt, samen met Reine, de workshops rond herinneringsdekens. Haar engagement komt recht uit het hart.
“We zijn allemaal een beetje lotgenoten. Ikzelf heb verschillende dierbaren verloren, onder wie de vader van mijn kinderen en mijn zus. In mijn eigen rouwproces voelde ik me soms erg alleen. Dat wil ik voor anderen vermijden.”
Precies daarom zet ze zich vandaag in. “Als ik kan helpen om mensen opnieuw verbinding te laten voelen, dan doe ik dat graag.”
‘Je bent niet alleen iets aan het maken. Je bent ook bezig met het verlies een plaats geven.’Het tastbare helpt
In de workshops maken deelnemers zelf een deken uit kleding van hun dierbare, stap voor stap.
“We starten met kennismaken en het verhaal achter de kledij. De eerste knip is vaak een belangrijk moment, daar staan we bewust bij stil. Daarna groeit het deken stukje bij beetje, terwijl er ruimte is om herinneringen te delen.”
Het tastbare helpt daarbij. “Je hebt iets in handen, iets concreets. Dat maakt het makkelijker om te praten en om mooie momenten te delen.”
De eerste knip
“De eerste keer dat je een hemd knipt… dat moet je meemaken om te weten hoe dat voelt,” zegt Danielle. “Dan wordt het definitief. Dat maakt het moeilijk, maar het geeft ook kracht. Je neemt afscheid van het oude om er iets nieuws van te maken.”
Gerd verloor haar man Ludo ruim een jaar geleden. Ook zij verwerkt haar herinneringen in stof en draad. “Dat is het logo van het café waar we vaak kwamen, dat wil ik in het midden zetten. Mijn man zat in een biljartclub, dus ik heb de zak van zijn hemd met het clubsymbool erop verwerkt. Hij zat ook in een zaalvoetbalploeg, dus die naam komt er ook op. Net zoals foto’s van onze trouw en van onze kinderen en kleinkinderen.”
Hoe het deken er uiteindelijk zal uitzien, weet ze nog niet precies. “Dat groeit. Net zoals het gemis.”
‘Wanneer ik de eerste stiksels liet zien, zei iedereen: dat is helemaal Ronny.’Tijdens het knippen en naaien ontstaat er ruimte om te praten. Over vroeger, over nu, over wat blijft. Wanneer Danielle tussen twee sessies een foto van haar werk toont aan familie en vrienden, herkennen zij meteen wie erin verweven zit. “Toen ze het eerste ontwerp zagen, zeiden ze: Dat is helemaal Ronny.” Voor haar is het meer dan een creatief project. “Voor mij is dit een manier om wat ik voel een plaats te geven. Ik vind het ongelooflijk dat ik dit heb kunnen doen.”
Ook voor Gerd was het een intens traject.
“Je bent er intensief mee bezig, en dat geeft toch een bepaalde vorm van voldoening. Het brengt me ook snel weer bij mijn man. Ludo is vier jaar ziek geweest. In december ’24 bleek dat hij uitbehandeld was. Drie maanden later is hij heel rustig gestorven. Dat Ludo op die manier is kunnen gaan, betekende heel veel voor ons.”
Dichtbij, ook na het afscheid
Wanneer het deken af is, krijgt het een vaste plek in huis. “Het komt in de zetel te liggen. Ik ga dat veel gebruiken,” zegt Gerd. “Ik ben er zeker van dat de kinderen dat later nooit zullen wegdoen. Dat blijft. En voor de kleinkinderen wordt het een mooie herinnering. Want de kracht zit in die tastbaarheid. Je kunt het vastpakken. Je kunt ertegen praten. Je kunt hem nog eens knuffelen.”
Afscheid raakt ons allemaal. Vanuit die verbondenheid en vanuit DELA's maatschappelijk engagement steunt het DELA Fonds het project van Coda Rouwzorg en andere initiatieven die afscheid iets draaglijker maken. Ben jij als vrijwilliger of medewerker van een vzw betrokken bij een troostrijk project? Ook jij kan een project indienen. Ontdek hier hoe je dat doet.