Ik leef. En dat voel ik

Opnieuw leren leven, met oog voor wat echt telt, dat is waar het verhaal van Melissa D’Haen om draait. Tijdens haar traject met borstkanker ontdekte ze een bijzondere veerkracht, zachtheid en hernieuwde verbondenheid, gedragen door de mensen om haar heen. In een intense periode van chemo, operaties en herstel groeide zo een diepe waardering voor wat blijft.

Melissa is vandaag 36, partner van Lennert, mama van twee jonge kinderen en al dertien jaar leerkracht in het buitengewoon onderwijs. Haar leven zat vol, tot een knobbeltje in haar borst alles veranderde. Tijdens haar zwangerschap werd het nog geruststellend bekeken: het was maar een ontstoken melkkliertje… Pas na de bevalling bracht een biopsie, op aandringen van haar gynaecologe, duidelijkheid: een agressieve vorm van borstkanker, inmiddels uitgegroeid tot een grote tumor.

Wanneer alles plots verandert

De diagnose kwam die dag hard binnen, maar voelde tegelijk onwerkelijk. Alsof het niet helemaal over haar ging, want alles was toch oké? Melissa voelde zich ook nooit ziek.

Diezelfde avond zat haar tuin vol vrienden en familie. Meer dan dertig mensen die alles hadden laten vallen om er gewoon te zijn. Dat gevoel van samen dragen bleef haar begeleiden, ook tijdens de onderzoeken en de vele behandelingen die volgden.

Om grip te krijgen op de situatie begon Melissa te lezen. Veel te lezen. Over haar type kanker, behandelingen en wat haar te wachten stond. Het gaf haar geen controle, maar wel houvast. Samen met Lennert hield ze vast aan één overtuiging: dit komt goed. Er was geen andere optie. Lichtpuntjes, zoals de PET-scan die uitwees dat er geen uitzaaiingen waren, gaven haar extra kracht.

Samen door het onzekere heen

Wat haar door die periode droeg, waren de mensen rondom haar. Vrienden en familie die meegingen naar chemo, kookten, op de kinderen pasten en bleven komen. Ze heeft het gevoel dat ze niets alleen heeft moeten dragen.

En toch bleef ze, midden in dat alles, ook leven. “Toen bleek dat de chemo aansloeg en de tumor kromp, gingen we vieren. Uit eten, dansen tot soms zes uur ’s morgens. Tot ongeloof van mijn gynaecologe, die in deze fase nog nooit iemand met zoveel energie was tegengekomen. Maar voor mij waren het essentiële momenten. Momenten waarop ik voelde: ik ben hier nog, ik leef nog. Het bracht onze vriendenkring ook dichter bij elkaar, tot op vandaag.”

Na de chemo volgde een zwaar traject van operaties en reconstructies. Omdat de kanker genetisch bepaald bleek, volgde al snel een dubbele amputatie. Die periode was minder zichtbaar en daardoor ook eenzamer. Waar ze tijdens de behandeling constant omringd was, werd het daarna stiller.

Toch bleef Melissa stap voor stap vooruitgaan. Iets meer dan zes maanden later werd ze kankervrij verklaard. Maar met die opluchting kwam ook iets anders: de wetenschap dat de kans op herval nog enkele jaren aanwezig blijft.

Sterker dan ik dacht

Twee maanden na haar laatste operatie keerde Melissa terug naar haar leerlingen. Ze begon intensief te sporten en probeerde haar leven opnieuw vorm te geven. Daar is ze dankbaar voor, want ze weet dat het niet vanzelfsprekend is. Tegelijk voelde het soms alsof ze terugkeerde naar een leven dat niet meer helemaal hetzelfde was.

De grootste verandering zit in hoe ze naar het leven kijkt. Ze voelt zich positiever, merkt dat haar vriendschappen verdiept zijn en relativeert sneller. Kleine dingen maken haar minder uit.

“Dat ik opnieuw kan werken, sporten en mijn leven weer kan opnemen, voelt als iets uitzonderlijks, iets om dankbaar voor te zijn. Ik omschrijf het niet als een ‘tweede kans’, maar wel als een diep besef van het leven. Dat ik er ben, en dat ook echt voel.”

Het proces zelf was zwaar, zeker fysiek. Haarverlies, operaties, amputaties: het is niet niets. Maar het bracht haar ook een nieuw respect voor haar lichaam. Ze leerde hoe sterk het is en hoe belangrijk het is om daarnaar te luisteren.

Sporten werd daarin een belangrijk houvast. “Ik begon intensief met spinning, tot vijf keer per week, totaal nieuw voor mij. Daar ben ik echt trots op. Trots omdat ik weet wat mijn lichaam heeft doorgemaakt waardoor sporten niet vanzelfsprekend is. Soms mag ik na een operatie wekenlang niets tillen. Dan besef je pas hoe waardevol het is om gezond te zijn en gewoon te kunnen bewegen.”

Vooruitkijken, stap voor stap

Ook op persoonlijk vlak veranderde er veel. Ze leerde meer voor zichzelf kiezen. Waar ze vroeger zelden tijd nam voor zichzelf, gaat ze nu vaker eens weg met vriendinnen. Ze blijft mama, maar ziet zichzelf ook opnieuw als individu. Dat besef groeide doorheen het hele proces, al blijft de snelheid van het leven haar soms inhalen.

Zo was er een periode waarin ze het gevoel had dat alles nu moest gebeuren. Dat ze op alles ‘ja’ moest zeggen. Maar die snelheid bleek niet vol te houden. Rust vinden in dat besef was een proces op zich.

Wat blijft, is de onzekerheid. De controles, het wachten, het niet weten. Tijdens de behandeling kon ze vechten, nu kan ze alleen hopen.

Toch blijft ze vooruitkijken. Er zijn plannen om opnieuw te reizen, maar eerst rust. “Voor het eerst in drie jaar zal er binnenkort, na de laatste operatie, niets meer boven ons hangen. Gewoon leven, zonder pijn, dat is waar we naar verlangen.”

Het leven, intenser dan ooit

Wat vooral blijft, is hoe ze veranderd is. Haar relaties zijn hechter, haar kijk op het leven bewuster. En misschien zit daar de kern. “Het was zwaar, en het klinkt misschien wat vreemd, maar wat het ziek zijn je leert, is ongelooflijk waardevol.”

Melissa ziet het ook bij anderen. “Onze vrienden leven, door wat ik meemaakte, bewuster. Ook zij genieten meer. En als mensen mij nu aanspreken na een diagnose en polsen naar mijn ervaringen, voel ik het des te sterker: ik ben hier nog, ik leef. En wat ik vandaag deel met de mensen rondom mij, dat is wat echt blijft.”