Oma bracht me op dit pad
De jonge generatie uitvaartmedewerkers bouwt voort op dezelfde waarden, openheid, respect, creativiteit en oog voor detail, en legt hier en daar andere accenten. Dat versterkt de rijke ervaring van collega’s die al jaren in het vak staan. Zo zorgen jong en minder jong er samen voor dat elk afscheid écht past bij wie iemand was. Gaëlle Beugoms (28), uitvaartadviseur bij DELA, vertelt hoe zij dat aanpakt.
Hoe ben je in de uitvaartwereld terechtgekomen?
Gaëlle: “Eigenlijk heel toevallig. Ik studeerde verzorging, want met mensen werken lag me wel. Als kind zorgde ik veel voor mijn oma, die vlak bij ons woonde. Toen ze plots overleed, was ik daar kapot van. Ze was mijn maatje. Ik was zestien en dat verlies heeft me echt gevormd. Ik was ook helemaal niet tevreden met de manier waarop we van haar afscheid moesten nemen. Zo lag ze opgebaard met haar lange haren los, iets wat mijn oma nooit deed. Daarom vraag ik vandaag ook steeds een foto van de overledene, zodat ze blijven wie ze waren. Als kind legden we ook wel eens wilde bloemetjes op graven waar nooit iets lag. Zonder dat ik het besefte, deed ik toen eigenlijk al wat ik nu nog steeds doe: zorgen dat niemand vergeten wordt.”
Was het dan een bewuste keuze om uitvaartmedewerker te worden?
“Niet meteen. Ik werkte eerst in een woonzorgcentrum. Tot ik op een ochtend een mevrouw moest verzorgen die plots overleden was. Twee jonge mannen kwamen haar ophalen en ik vond het zó mooi om te zien: de rust, het respect. Toen dacht ik: dat wil ik ook kunnen. Zo begon ik bij een organisatie die enkel opbaringen deed. Ik wilde weten of ik het kon, of ik mijn angst voor de dood die ik echt wel had, kon overwinnen. Dat lukte. Vervolgens ben ik bij DELA gestart, en daar werk ik nu bijna vijf jaar.”
‘Ik begin altijd met een leeg blad: wie was deze persoon?’Wat houdt je werk precies in?
“Als uitvaartadviseur begeleid ik families van het eerste telefoontje tot na de uitvaart. We zorgen voor het ophalen, het gesprek met de familie en de uitvaart zelf, alles van A tot Z. Ik geef ook interne opleidingen over basiszorg en het ophalen van overledenen, ik hou ervan om mijn ervaring met andere collega’s te delen. Maar het mooiste blijft het contact met families: luisteren, aanvoelen wat ze nodig hebben en er iets echt persoonlijks van maken.”
Hoe is het om als jonge vrouw in dit vak te staan?
“Mensen reageren vaak verbaasd als ik vertel wat ik doe. Op vakantie of gewoon in gesprek: ‘Jij, begrafenisondernemer?’ (lacht) Toch werken er bij DELA veel jonge mensen; mijn collega’s zijn bijna allemaal twintigers. Dat is fijn: we overleggen veel en denken samen na over hoe we iets aanpakken. Die frisse blik van jongeren, gecombineerd met de rust en het vakmanschap van collega’s met dertig jaar ervaring, maakt ons als team sterker. We leren veel van elkaar.”
Die frisse blik geeft je kracht om dat ietsje meer te doen?
“Jazeker. Zo overleed niet zo lang geleden een tienermeisje tijdens het paardrijden, iets wat ze zo graag deed. Haar ouders kozen initieel voor een kerkdienst, maar ik voelde dat dat niet helemaal bij haar paste. Ik vroeg voorzichtig naar het waarom van die keuze. Hun antwoord was eenvoudig: ‘Een kerk heeft veel stoelen, en we verwachten veel mensen.’ ‘Waarom niet buiten’, vroeg ik aan de familie, en we kozen een weide vlak naast haar school. We belden zelfs met de burgemeester om het officieel in orde te krijgen en voldoende stoelen te voorzien. Uiteindelijk kwamen er negenhonderd mensen. Twee witte paarden en een witte koets verzorgden haar laatste rit naar haar laatste rustplaats. Dat was zó persoonlijk en warm. Ik denk dat ze daar trots op zou geweest zijn.”
Uitvaartsector verjongt in sneltempo
Al twee jaar lang is uitvaartmedewerker een knelpuntberoep. Maar daar komt binnenkort mogelijk verandering in. Steeds meer twintigers kiezen bewust voor een vaste job als begrafenisondernemer, uitvaartadviseur of -assistent. Vandaag is al 1 op de 6 vaste medewerkers jonger dan 30. Vooral jonge vrouwen zijn de motor achter die evolutie. Ook de instroom van min-25-jarigen neemt duidelijk toe. Goed nieuws, want het blijft een knelpuntberoep en extra 25- en 30+’ers zijn welkom om de uitstroom van ervaren collega’s op te vangen.
Wat trekt jongeren aan? Zingeving en impact. Lien Verfaillie, woordvoerster van DELA: “Waar vroeger vooral ouderen een job met betekenis zochten, overweegt de helft van de jongeren vandaag om van sector te veranderen om zinvoller werk te doen. Hun werk is heel mooi, maatschappelijk en sociaal belangrijk, en ze krijgen veel appreciatie van nabestaanden.”
‘De verjongingskuur is broodnodig om de uitstroom van ouderen op te vangen.’DELA ondersteunt die keuze met een realistische werk-privébalans: doordachte planningen, gedeelde wachtdiensten en meerdere vrije weekends. En omdat je dit vak niet op school leert, is er de DELA Academie die starters stap voor stap de knepen van het vak bijbrengt.
Zo groeit een moderne, diverse sector waarin je elke dag écht het verschil maakt, voor families, en voor jezelf.
Zin om mee te bouwen aan die nieuwe generatie uitvaartmedewerkers? Ontdek hier alle DELA-jobs!
Je lijkt sterk aan te voelen wat families nodig hebben
“Dat vind ik essentieel. Families weten vaak niet wat er kan. Ze denken automatisch aan een kerk of aula, en uiteraard kan dat ook. Ik luister, voel wat past en stel opties voor. Iemand die van wijn hield? Een afscheid in een wijngaard. Een natuurliefhebber? Buiten, onder de bomen. Iemand die elke maand naar de filmvoorstelling in het lokale cultuurcentrum ging? Dan bel ik de burgemeester om te vragen of we daar terechtkunnen. Ik begin altijd met een leeg blad: wie was deze persoon, en hoe laten we dat voelen aan wie komt afscheid nemen?”
Betrek je ook kinderen bij een afscheid?
“Als het kan altijd. Kinderen, jong en minder jong, mogen erbij zijn en meedoen. Bloemetjes leggen, op de kist schilderen, een lint rond de urne, of helpen bij de voorbereiding. Zelfs peuters van twee of drie kan je zacht uitleggen wat er gebeurt. We vertellen dat we samen de weg naar de hemel tonen, door belletjes te blazen. Dat maakt het minder eng.”
‘Die extra mile zit in kleine dingen die groot aanvoelen.’Wat maakt jonge uitvaartmedewerkers anders?
“Energie en nieuwsgierigheid. Oudere collega’s brengen rust en stille kennis. Samen is dat goud: ervaring én frisse durf. We zetten die extra stap, bellen met de burgemeester, iets nieuws proberen, langer blijven bij wie het nodig heeft. Soms is een hele uitvaart helemaal uitgetekend wanneer er plots een persoonlijk iets opduikt waardoor we alles omgooien. Dat vind ik helemaal niet erg. Al moeten we vijf keer veranderen: het afscheid moet kloppen. Het moet passen bij de persoon van wie we afscheid nemen.”
En dat geeft veel voldoening?
“Als families zeggen: ‘Het was helemaal zoals hij of zij was,’ dan weet ik dat het goed zit. Zo kreeg ik eens een handgeschreven briefje van iemand die haar afscheid vooraf met mij besprak; het kwam drie dagen na haar overlijden, zelfs haar familie wist er niets van. Dat raakte me. Weten dat onze voorbereiding haar rust gaf en dat zij de regisseur van haar afscheid kon zijn, dat geeft kracht.”
De cirkel gesloten
Mijn oma was de reden waarom ik ooit dit pad ben ingeslagen. Na haar overlijden heb ik haar rouwprentje opnieuw ontworpen, het oude voelde niet als van háár, en het aan mijn familie gegeven. Dat moment voelde als een cirkel die rond was, alsof ik eindelijk iets had kunnen terugdoen voor haar.
Sindsdien is dat mijn drijfveer: elke familie begeleiden alsof het mijn eigen familie is. Elk afscheid vormgeven met dezelfde zorg, warmte en liefde waarmee ik het voor mijn omaatje zou doen. Want afscheid nemen mag, zelfs op de moeilijkste dag, ook mooi en troostend zijn.”
Anders maar met dezelfde warmte
Gino Jesus Suarez (39) is uitvaartondernemer bij DELA in Fléron (Luik). Hij straalt energie uit en zet meteen heldere accenten als hij over zijn job praat: duidelijk communiceren, nabij zijn en doen wat vandaag écht helpt, als aanvulling op de ervaring van zijn collega’s. “Veel mensen verwachten iets zwaars,” zegt Gino. “Maar wie hier binnenstapt, voelt: het kan anders, licht, rustig en gastvrij.”
In evolutie
Het vak én de sfeer, zowel bij het ontvangen als op de werkvloer, zijn sterk veranderd. “Toen mijn grootvader overleed, kwamen we samen in een somber funerarium; je voelde spanning zodra je de kamer binnenkwam. Vandaag is het precies omgekeerd: ons uitvaartcentrum is licht en verwelkomend. Als we uitleggen hoe we families begeleiden, met empathie, aandacht, luisterbereidheid en positiviteit, hoor je vaak: ‘Ik wist niet dat het zo kon.’
‘We combineren nabijheid met vlotheid: snel schakelen, helder uitleggen en kleine extra’s regelen die het afscheid persoonlijker maken.’Na de uitvaart kom ik families ook regelmatig in de buurt tegen. Ze herinneren zich ons en praten positief over hun ervaring. Ze blijven dankbaar, ondanks wat ze hebben meegemaakt.”
De juiste overstap
Vóór DELA werkte Gino als zorgverlener, onder meer in een psychiatrisch centrum. Tijdens de overstromingen van enkele jaren geleden werd het gebouw zwaar getroffen en heropende het niet meer. “Als ik ooit een nieuwe weg insla, dan richting de uitvaartzorg dacht ik. Zo gebeurde het. Zorg dragen, het laatste respect, een warm afscheid organiseren: dat betekent veel voor mij. Het contact met families, mensen samenbrengen, praten over rouw, dat voelt zinvol.”
‘Jonge medewerkers brengen frisse energie en nemen spontaan initiatief: één bericht, één telefoontje, één extra gebaar, zodat families zich meteen gedragen voelen.’Samen sterk bij DELA
Gino startte zo’n vier jaar geleden bij DELA. “Mijn omgeving was verrast, maar ze zagen snel: dit past. Bij DELA krijgt iedereen kansen, ongeacht profiel of ervaring.” In drie jaar groeide hij van uitvoerend medewerker via begeleider en adviseur door tot uitvaartondernemer. “We leren van elkaar, jong en minder jong. Iedereen legt andere klemtonen, en precies samen maken we het verschil voor families. Aan jonge mensen zeg ik: overweeg dit vak. Het is veel ‘levendiger’ dan je denkt.”